Bal

Semih Kaplanoğlu'nun Yusuf Üçlemesi'ni tamamlayan Bal, izleyicisiyle tanıştırdığı karakterin çocukluk yıllarına uzanır. Altı yaşındaki Yusuf, henüz okula yeni başlamış, harfleri zorlukla çözümleyen içine kapanık bir çocuktur. Sınıfta şiir okumaya çağrıldığında sesi tıkanır; sözcükler onu terk eder. Konuşma güçlüğü, onu yalnızlaştıran duvarlardan biridir. Ailenin geçim kaynağı, babası Yakup'un sürdürdüğü karakovan balcılığıdır. Yakup, uzak ormanın derinliklerinde, devasa ağaçların tepesine kendisinin yaptığı kovanlara tırmanarak bal üretir. Bu meslek hem geçim hem de gurur kaynağıdır; ancak balın azalması, ticaretin kötüleşmesi aileyi maddi ve duygusal açıdan sarsar. Anne Zehra'nın endişesi büyürken, baba-oğul arasındaki bağ, ormana yapılan o gizemli yolculuklarda derinleşir. Yusuf bir gece çarpıcı bir rüya görür ve ertesi sabah bu rüyayı yalnızca babasına anlatır. İkisi arasında sessiz bir sır olarak saklanan bu rüya, filmin duygusal omurgasını oluşturur. Yakup'un beklenmedik biçimde ortadan kaybolmasıyla çocuk, içine kapanıklıkta daha da derine gitmektedir. Anne ve oğul, Yusuf'un rüyasının peşinden ormanın loşluğuna adım attığında, doğa, sessizlik ve bekleyiş bir araya gelir. Kaplanoğlu'nun neredeyse hiç diyalog kullanmayan, doğanın sesiyle nefes alan bu şiirsel dramı, Berlin'de Altın Ayı kazanarak Türk sinemasının en önemli ödüllerinden birini elde etmiştir.